Geschiedenis

Vierwielaandrijving, (ook wel: 4WD, 4x4 ("vier-maal-vier")) is een aanduiding voor voertuigen met vier wielen waarbij alle vier wielen kunnen worden aangedreven, door één centrale motor, of door één (hydraulische) motor per wiel.Vierwielaandrijving is permanent, of inschakelbaar. Permanent betekent dat altijd alle vier de wielen worden aangedreven. Als het inschakelbaar is, zullen, indien uitgeschakeld, 2 wielen (op 1 as) worden aangedreven. Tegenwoordig is de techniek vaak ook in combinatie met bijvoorbeeld differentieelsloten en tractiecontrole, waardoor bepaalde wielen (tijdelijk) niet of juist harder aangedreven worden, of exact even hard wordt aangedreven als andere wielen.

Vierwielaandrijving werd voor het eerst toegepast in 1903 op de Spyker 60HP racer. Het duurde daarna een aantal jaar voor de vierwielaandrijving opnieuw werd opgepakt. 

Het 4x4 systeem werd eerst alleen op trekkers, terreinauto's, legervoertuigen zoals jeeps en vrachtwagens gebruikt, maar werd vanaf de jaren '80 ook ingezet bij personenauto's. Overigens is het bij vrachtwagens zo dat vaak wel meerdere assen worden aangedreven, maar niet altijd alle assen tegelijk.

Een ingenieur van Audi stelde voor om vierwielaandrijving te gebruiken in wedstrijden. Hoewel er sceptisch tegenaan werd gekeken, kreeg men toestemming een prototype te bouwen, uitgerust met een 100 pk motor, waarschijnlijk op de Audi 80 gebaseerd. Dit model werd tegenover een 200 pk sterke Audi met tweewielaandrijving ingezet, en het bleek dat ze aan elkaar gewaagd werden.

Rond dezelfde tijd begon het Japanse Subaru zijn auto's ook met vierwielaandrijving uit te rusten.

Dit project werd met veel succes in het geheim doorgezet in een rallyproject voor het Wereldkampioenschap rally (het huidige WRC). Audi versloeg de competitie. In de jaren '90 zette het met succes de Audi Quattro in in het DTM en het Britse toerenwagenkampioenschap, de BTCC.

Na Audi en Subaru begon ook Volkswagen de vierwielaandrijving toe te passen, onder meer in de Transporter Syncro en de Golf Syncro. Porsche presenteerde haar 959. Sindsdien, nog versterkt door de opkomst van de SUV, is het heel normaal voor fabrikanten om een vierwiel aangedreven auto in het bestand te hebben.

Een terreinauto is een type voertuig, ontwikkeld vanuit militaire noodzaak, maar daarna ook op de civiele markt geïntroduceerd.

De terreinauto, zoals gebruikt in de Tweede Wereldoorlog door de Verenigde Staten (Jeep) en Duitsland (Volkswagen Kübelwagen) werd ontwikkeld om in het terrein (t.o.v. de verharde weg) uit de voeten te kunnen. Hiervoor werden de auto's hoger op de wielen gezet (obstakels kunnen hiermee makkelijker genomen worden) en uitgerust met vierwielaandrijving voor betere tractie. 

Volkswagen Kübelwagen

Na de oorlog besloot ook Rover terreinauto's te bouwen onder de naam Land Rover. Aanvankelijk voor het leger, maar later ook op de civiele markt. Aanvankelijk waren klanten voornamelijk boeren, maar later ook eigenaren van landhuizen.

Om op deze markt in te spelen werd de Range Rover geïntroduceerd. Uitgerust met een V8 motor en luxe aangekleed werd dit een groot succes.

Lada Niva

Ondertussen had Japan voor de eigen markt al militaire terreinauto's ontwikkeld, maar in de jaren '70 kwam daar ook de Toyota FJ40 bij voor de civiele markt. Rusland ontwikkelde ook al jaren militaire terreinauto's, zoals de UAZ UAZ 469. Lada (VAZ in Rusland) ontwierp de Lada Niva en ging deze later ook exporteren naar andere landen.

In de jaren '80 werden steeds meer automerken actief in de terreinautomarkt. Volkswagen introduceerde de Iltis, Toyota de Toyota LandCruiser, Suzuki haar Suzuki SJ en Daihatsu de Feroza.

In jaren '90 werd de terreinauto in Europa, maar zeker in de USA enorm populair. Om de auto's anders te marketen werden termen als Sports Utility Vehicle (SUV) en CRUV uitgevonden.

• SUV's zijn auto's die ontwikkeld zijn om voornamelijk op de weg te rijden en daarnaast (beperkte) eigenschappen hebben om in het terrein ook uit de voeten te kunnen. In de USA vallen deze auto's in de klasse 'lichte vrachtwagen' en hoeven daarom niet te voldoen aan strengere veiligheids- en milieu eisen welke gelden voor personenauto's.
• Terreinauto's daarentegen zijn ontwikkeld om in het terrein te rijden en niet zozeer op de verharde weg. Hierdoor zijn echte terreinauto's vaak wat deinerig en hellen over in bochten.